Munduan badira gutxienez bi pertsona mota: alde batetik zu, eta bestetik besteak. Baina ez duzue inoiz topo egingo.
Hori uste zuen Ferminek, goizero komuneko ispiluan bere buruari begira espezie goren bateko partaide dela sinistuta: berea.
Besteak, beste guztiak ziren: intermitentea erabiltzen ez dakitenak, ogia erosteko ilaran tranpak egiten dituztenak, “eskerrik” esaten zutenak… Fermin espezie horretako jendeaz inguratuta bizi zen. Atarian, lanean, bai eta familiako whatsapp taldean ere (gorroto zuen katuen bideoak eta Koheloren esaldiak goizero botatzen zituen izeba neskazaharra).
Arratsalde batean, lanetik bueltan, atarira sartzean ohar bat aurkitu zuen igogailuaren atean itsatsita:
“Matxuratuta. Eskailerak erabili.”
Ferminek asperen egin zuen, “besteekin” bizitzearen ondorioak ,eta zazpigarrenera arteko eskailerak igotzen hasi zen. Hirugarrenean bizikleta sorbaldan zekarren auzokidearekin gurutzatu zen.
-Egun on! -esan zion bizilagunak.
Ferminek purrustada batekin erantzun zion. Bizilagun atsegin bat baino gauza susmagarriagorik?
Bosgarrenean korrika zetorren emakume batekin gurutzatu zen.
-Barkatu, nire katua ikusi duzu?
Ferminek gora begiratu zuen, mespretxuz.
-Katuak beren kasa bizi dira. Ni zure katua banintz ere…
Negarrez eta minduta jarraitu zuen behera katu bila bizilagunak.
Fermin bere pisura iritsi zenean, giltzak ez zuen sarraila irekitzen. Hainbat aldiz saiatu zen, izerditan, atearen bestaldean baten batek galdetu zuen arte:
-Nor da?
-Ni, Fermin!
-Nor? Fermin? Zein Fermin?
-Nola zein Fermin? Ni! Etxeko nagusia!
Atea poliki ireki zen. Bata arrosadun eta errulodun emakume bat agertu zen.
-Ni Benita naiz, 23 urte dira hemen bizi naizela… eta zu?
Ferminek ate gaineko zenbakia begiratu zuen: seigarren solairuan zegoen, beste bat falta zitzaion.
-Aiii… barkatu , ni zera naiz… gasaren teknikoa!
Korrika alde egin zuen goraka errealitatearekin zuen harremanaz gaizki esaka.
Bere pisura iristean, atea ireki, sartu eta sofa gainean bota zuen bere burua: “hau guztia besteekin harremanak izateagatik pasatzen zait”.
Isolatzea erabaki zuen. Atearen kanpoaldean ohar bat jarri zuen: “Ez deitu faborez. Ez naiz zuek bezalakoa. Eskerrak!” eta tinbrea eten zuen.
Hurrengo egunetan zoriontsu bizi izan zen. Janaria internet bidez eskatzen zuen, bere adimendun txigortzeko makinarekin hitz egiten zuen eta ispiluko bere isla agurtzen zuen soilik haren erantzuna itxaron gabe.
Baina egun batean, banatzaileak deitu zuen. Deitu eta deitu. Ferminek, jakina, ez zuen ireki. Hurrengo egunean ez zuen kaferik, agortuta. Ogirik ere ez. Komuneko papera bukatu zitzaion.
Besteak, nolabait, baliagarriak izan zitezkeela pentsatu zuen orduan. Pixka bat agian. Dendara jaistea erabaki zuen. Sartzean dendariak irribarre batekin agurtu zuen.
-Aspaldiko, On Fermin! Zer moduz?
-Eee… ondo, ondo…
Elkarrizketa labur horretan zerbait arraroa sentitu zuen: nolabaiteko konexio gizatiar bat. Arrakala bat bere harresian.
Gauean, afaltzen ari zela agian besteak hain txarrak ez zirela pentsatu zuen. Bera ere besteen parte izatea ere posible zela, nork jakin.
Baina pentsamendu hark hainbesteko izua sortu zion, kroketa kontrako eztarritik joan zitzaiola. Arnasa berreskuratu zuenean, zin egin zion bere buruari berriro ere inoiz ez zuela halakorik pentsatuko. Bera besteen parte? alajaina!
Hurrengo goizean ispiluaren bestaldeko bere niari begiratu eta lasaituta asperen egin zuen:
-Munduan badira gutxienez bi pertsona mota: alde batetik zu, eta bestetik besteak. Baina ez duzue inoiz topo egingo.
Kokotsean hazka egin zuen eta isilpean gehitu zuen.
-Atzo gertuegi egon nintzen ba…