Santxoenetarren etxearen erauzketa ez zen makinak iritsi zirenean hasi, ezta hesiak eta aldamioak altxatu zituztenean ere. Askoz lehenago hasi zen. Portaleko atea goizero ireki eta ixteari utzi zionean hasi zen, hautsa oinatzak estaltzen hasi zenean, beheko suaren ondoan beste inor eseri ez zen unean. Etxe hark herria hazten ikusi zuen, ez zaharrena zelako. Elkarbizitza, topagune, ...

Bat batean esnatu zen mutikoa. Susmo batekin. Olentzero pasa zen, bai, baina ez zuen espero zuena utzi. Pasa bai, bai eta paso ere. Ohe ertzean eseri zen, pentsakor. Ez zuen negarrik egin. Ez zen kexarik izan. Olentzerok urtero bide berdina egiten zuen, mendiko bere etxolatik herrira. Orden berdinean. Eta orden bat bazegoen, akats bat ere ...

Neguburua iragarri gabe iritsi zen, gauza garrantzitsuak iristen diren modura. Ez zen txalaparta ttakunik izan, adar hotsik ere ez. Ohikoa baino gau luzeagoa soilik; memoria zuen hotz zorrotza, zaharra, oinordekotzan jasoa. Herria lozorroan zegoen oraindik. Tximiniek leun arnasten zuten eta isiltasuna bide ertzetan pilatzen zen, lodi, ukigarria ia. Etxe barruan argia minimoa zen: kandela biluzi bat ...

Taberna agur egiteaz nekatuta zegoen goizaldeko ordu horietan iritsi zen Amapola nire bizitzara. Ez zen sartu: hantxe geratu zen ate ondoan, hormaren kontra jarrita, harri hotza bere zain balego bezala. Barrutik kolorez josia dagoela erakusten duen ahots hori zuen, nik ni berriz txuri beltzean. Han geratzeko arrazoien bila zebilela esan zuen, baina beharrik ere ez ...

Leher eginda iritsi nintzen etxera. Egunak luzeegi jo zuen. Ohean jauzi eta loak bere lana egin zezan uztea nahi nuen soilik. Pertsianak jaitsi, argiak itzali eta manta azpian murgildu nintzen. Orduan, isiltasuna guztia biltzen hasi zenean, kolpetxo bat entzun nuen. Leuna, erritmikoa, mailu txiki bat balitz bezala. Tok-tok-tok. Malguki baten moduan zutitu nintzen. Argia piztu eta ...

Aitak Dian-6 urdina itsaslabar ondoko zelaigune harritsuan aparkatu zuen. Motorra itzali eta asperen egin zuen pozik. Oraindik oroitzen dut kotxea gelditu aurreko dardarizoa, beti “kalatzen” zitzaion erabat itzali aurretik. Kotxearen kulpa omen zen, kotxe frantsesak horrelakoak ziren; bat ere ez fidagarriak. Kotxe alemaniarrek berriz, horiek ez zuten hutsik egiten, baina garestiak ziren. Kotxeko atea irekitzerakoan ...

Urtero, azaroa iristean, nahi gabe etortzen zait burura. Hilabete berezia da niretzat. Ez egutegiak horrela esaten zuelako, aidean zerbait aldatzen delako baizik: hosto lehorren hotsa, egun labur horiek, tarteka gaztaina usaina giroan. Bulegoa, kafea, egitasmoak eta isiluneak partekatzen genituen garai hartako aroma, berak bere planak zuhurtziaz eta gogoberotasunez kontatzen zizkidenakoak. Gaur bere urtebetetzea da. Badakit egutegiari ...

Udazkenero. Mendiak kez eta kobrez janzten direnean, gaztaina-biltzailea agertzen omen da. Inork ez daki nondik datorren; ez eta nora doan zuhaitzak biluzik geratzen direnean. Petatxatutako zaku bat eta makulua ez den makulu batekin iristen da. Haritz-adar bat da, eta txapela beltz bat. Inguruko teilatuek igaro dituzten negu adina iraun dion txapela. Astiro doa, lasai, poliki, besteok ...

Azaroan ez dira postalak iristen. Euria bakarrik tarteka; inork zeharkatu baino lehen bideak ezabatzen dituen idazkera likido hori. Azaroa iritsi ahala etxeko postontzian begiratzen dut. Ez ezeren zain, ohituragatik bakarrik. Agian, urte batzuetan, zure postal bat jasotzen nuela imajinatu nuelako, zauden tokitik zaudela idatzitako postala. Ez zintudan asko bizi izan. Urte batzuk. Plazako zumarrak hosto guztiak ...

Munduan badira gutxienez bi pertsona mota: alde batetik zu, eta bestetik besteak. Baina ez duzue inoiz topo egingo. Hori uste zuen Ferminek, goizero komuneko ispiluan bere buruari begira espezie goren bateko partaide dela sinistuta: berea. Besteak, beste guztiak ziren: intermitentea erabiltzen ez dakitenak, ogia erosteko ilaran tranpak egiten dituztenak, “eskerrik” esaten zutenak… Fermin espezie horretako jendeaz inguratuta ...