Okerrena ez zen gauzak gertatzea. Okerrena horien berri izatea zen. Hori nire izena ez zeraman postontziko gutuna ireki nuenean ikasi nuen. Ez zen niretzako. Helbide zuzena ere ez zeraman. Solairua eta abizenak soilik. Gureak. Hasieran ez nuen irekitzeko asmorik. Zin dagit.  Barruan esaldi bi baino ez. “Ezin dut horrela gehiago jarraitu. Esaiozu zuk ausartzen bazara”. Ez zekarren sinadurarik. Edozer esan zezaken. ...

Itsasoa ikusi nuen azkena asteko zein egun zenik ere ez nekien; sinatutako baimen batekin, bi orduko epearekin eta bi “bizkartzain” beldurgarrien laguntzarekin. Funtzionarioek hondarreraino lagundu ninduten eta hantxe geratu ziren, zelatan. Nik bakarrik egin nuen aurrera. Itsasoak ez zuen orrorik egiten goiz hartan. Arnasa hartzen zuen. Erraldoi. Axolagabe. Zapatak kendu eta aurrera egin nuen itsasoko urak ...

Sudur biribil eta gorri deigarria aurpegiaren erdian itsatsita eraman arren, ikusezina zen besteen begietara; baten batek berekin estropezu egin arte. Orduan barkamen eskeak zetozen, eskua bularrean, begirada galduak errua nori bota bila. Inork ez zuen ikusten, baina guztiek nabari zuten bere enbarazua. Hasieran lotsa zela pentsatu zuen. Gero bolada txar bat. Agur egin eta erantzunik ez. ...

Kale zaharreko 24 zenbaki inguruan dagoen tabako denda eta loradenda artean dagoen atariak ohartu gabe zahartzen diren tokien neke itxura zuen. Barrura sartu eta zapaiko bonbillek dar-dar egiten zuten, baten bat etengailuarekin jolasean balego bezala. Batzuetan indarrez egiten zuten distira, besteetan erabat itzaltzen ziren eta ataria ilunpean geratzen zen bere ohiko hezetasun usaina areagotuz. Inork ez ...

Idazle arrakastatsua zen. Hainbat hamarkadetan liburu dendako apaletan salduenen artean beti. Baina nekatuta zegoen arrakastaz. Arrakasta itsuaz. Bere irakurleen miresmena ezbaian jartzea erabaki zuen. Koma eta puntu eta koma guztiak txalotzen zizkioten eta nekatuta zegoen hartaz. Zalantzak zituen gizon bat izango ez balitz bezala goresteaz. Horrela ba, gau batean inoizko nobela txarrena idatzi zuen. Nobelarik ...

Santxoenetarren etxearen erauzketa ez zen makinak iritsi zirenean hasi, ezta hesiak eta aldamioak altxatu zituztenean ere. Askoz lehenago hasi zen. Portaleko atea goizero ireki eta ixteari utzi zionean hasi zen, hautsa oinatzak estaltzen hasi zenean, beheko suaren ondoan beste inor eseri ez zen unean. Etxe hark herria hazten ikusi zuen, ez zaharrena zelako. Elkarbizitza, topagune, ...

Bat batean esnatu zen mutikoa. Susmo batekin. Olentzero pasa zen, bai, baina ez zuen espero zuena utzi. Pasa bai, bai eta paso ere. Ohe ertzean eseri zen, pentsakor. Ez zuen negarrik egin. Ez zen kexarik izan. Olentzerok urtero bide berdina egiten zuen, mendiko bere etxolatik herrira. Orden berdinean. Eta orden bat bazegoen, akats bat ere ...

Neguburua iragarri gabe iritsi zen, gauza garrantzitsuak iristen diren modura. Ez zen txalaparta ttakunik izan, adar hotsik ere ez. Ohikoa baino gau luzeagoa soilik; memoria zuen hotz zorrotza, zaharra, oinordekotzan jasoa. Herria lozorroan zegoen oraindik. Tximiniek leun arnasten zuten eta isiltasuna bide ertzetan pilatzen zen, lodi, ukigarria ia. Etxe barruan argia minimoa zen: kandela biluzi bat ...

Taberna agur egiteaz nekatuta zegoen goizaldeko ordu horietan iritsi zen Amapola nire bizitzara. Ez zen sartu: hantxe geratu zen ate ondoan, hormaren kontra jarrita, harri hotza bere zain balego bezala. Barrutik kolorez josia dagoela erakusten duen ahots hori zuen, nik ni berriz txuri beltzean. Han geratzeko arrazoien bila zebilela esan zuen, baina beharrik ere ez ...

Leher eginda iritsi nintzen etxera. Egunak luzeegi jo zuen. Ohean jauzi eta loak bere lana egin zezan uztea nahi nuen soilik. Pertsianak jaitsi, argiak itzali eta manta azpian murgildu nintzen. Orduan, isiltasuna guztia biltzen hasi zenean, kolpetxo bat entzun nuen. Leuna, erritmikoa, mailu txiki bat balitz bezala. Tok-tok-tok. Malguki baten moduan zutitu nintzen. Argia piztu eta ...