Ikasturte berri bat hasten den honetan, Doraemonekin topo egingo banu, bere poltsiko magikotik zerbait ateratzeko eskatuko nioke. Ez nuke jakingo zehazki zer. Doraemonek hasperen egingo luke. Eskua poltsikoan sartu eta ate bat aterako luke. -Ate magikoa. Edozein lekutara lehenago iristeko. Nik ezetz. Errazegia. Berriro saiatuko litzateke. Gero, ur gainean ibiltzeko zapatila batzuk, denbora gelditzeko makina eta hurrengo egunean zer gertatuko zen jakiteko ...

Zenbat irauten du maitasunak? Galdera hori egiten zion bere buruari neska amaren taberna aurretik pasatzen ikusten zuen bakoitzean. Hasieran, aste batzuk izango zirela pentsatu zuen. Gero, hilabete batzuk. Hamazazpi urte bete zituenerako, ordea, kontuak gaizki atera zitzaizkiola susmatzen hasi zen. Neska ia egunero pasatzen zen bostak eta hogeian. Batzuetan, bostak eta laurdenean. Ostiraletan, beranduxeago. Larunbatetan, sekula ez. Eta larunbateko hutsune hura injustizia moduko bat ...

Behi txikia zen. Gaztea ere bai, baina txikia. Batez ere Margariren ondoan jartzen zenean. Haztea ahaztu zitzaion txahal baten itxura zuen. Margari, berriz, ikaragarri handia zen. Bizkar zabala zeukan. Ibiltzean batetik bestera kulunkatzen zitzaion sabela. Burua ere handia. Eta lasaia. Oso lasaia. Aspaldian onartua balu bezala, bizitzan gauza gehiegi gertatzen direla guztiez kezkatzen ibiltzeko. Txikiari Pintta esaten zioten, eta ...

Zerbait ahazten zitzaion bakoitzean ilargiari begiratzen zion. Hitz bat, izen bat, edo sukaldera zertara sartu zen ahazten zuenean. Segundo batzuez geldi geratzen zen; irribarre txiki bat marrazten zitzaion ezpainetan eta ahopeka esaten zuen: -Beste niak oroituko du, ziur. Hasieran barre egiten genuen. -Ama, betaurrekoak jantzita dituzu! Eskuekin aurpegia ukitu eta algara eginez erantzuten zuen. -Hara, une batez hari utzi dizkiot! Oraintxe ...

Haurra nintzela banuen ohitura bat. Aitortzen dut inoiz ez nintzela harekin oso harro sentitu. Dirua hartzen nion aitari. Ez zen ezer asko. Kromo batzuk erosteko adina. Erregaliz gorria edo pipa zorro bat. Lanetik noiz bueltatu itxaroten nuen. Jaka ate atzean zintzilikatu eta komunera eskuak garbitzera joaten zen. Hura zen unea. Eskua jakaren poltsikoan sartu eta inor konturatu ...

Bizitza handiegi geratzen zitzaion. Ez zuen gogoratzen noiz hasi zen hori sentitzen. Haurra zela agian; eskolan nagusitan zer izan nahi zuten galdetzen zietenean. Besteek berehala altxatzen zuten eskua. -Medikua! -Suhiltzailea! -Futbolaria! -Albaitaria! Bera, bitartean, arkatzaren puntari begira geratzen zen, han erantzunen bar ezkutatuta balego bezala. Irakaslea gerturatzen zitzaionean sorbaldak altxatzen zituen. -Nik… ez dakit. Ikaskideek barre egiten zuten. Agian maleziaz. Agian ez. Haurrek ...

Haur batek inurri bat zaintzen zuen.Sukaldeko leiho-barrenean aurkitu zuen udako bazkaloste batean. Ogi apur eta hauts artean zebilen batetik bestera beretzat handiegia zirudien hazi bat gainean zeramala. Haurra begira geratu zitzaion. Horman arrakala bat zegoen. Harantz zihoala zirudien eta bertatik desagertuko zela pentsatu zuen. Baina ez. Inurria bueltak eman eta azkenean geratu egin zen; norabidez ...

Lehen aldiz esan zuenean, inork ez zion jaramonik egin. Urteak zeramatzan berdina esaten. -Ostegunean joango naiz. Baina ostegun hori ez zen inoiz iristen. Egoitzan ohituta zeuden Xantiren iragarpenera. Berriketarako aitzakia ere bazen. Batek esaten zuen Mutrikura itzuliko zela han berriro patroi lanetan hasi eta baleak harrapatzera joango zela; beste batek banku bat lapurtzera zihoala; hirugarren batek Greta ...

Urte erdia joan zaigu ia. Ez dakit nor den denboraren kudeaketaren arduradun, baina argi dago bi minutuero beste bat jaten duela. Izugarrizko energiaz sartu ginen urtarrilean. Oroitzen? Pertsona berriak ginela ematen zuen. Horrelakoak esaten zituzten pertsonak: -Aurten antolatu egingo naiz! -Gehiago irakurriko dut! -Hobeto egingo dut lo! -Gutxiago gastatuko dut. -Behar ez ditudan gauzak interneten erosteari utziko diot. Norbaitek entzun izan bagintu, esango ...

Egunero bezala idazteko ordua zuen. Baina itxuran, burua lehor geratu zitzaion. Koadernoa ireki eta orrialdeak ez zeuden txuri: hutsik baizik. Okerragoa zen hori. Txuri egoteak aukerak zabaltzen zituen. Hutsik kontzeptu ezkorra zen ordea. Modu klasikoa probatu zuen: leihotik begiratzea itzal handiko idazlearen keinuaz. Hamar minutu geroago aurkikuntza bakarra egin zuen, bizilagunak berak baino okerrago esekitzen zituela ...