Leher eginda iritsi nintzen etxera. Egunak luzeegi jo zuen. Ohean jauzi eta loak bere lana egin zezan uztea nahi nuen soilik. Pertsianak jaitsi, argiak itzali eta manta azpian murgildu nintzen. Orduan, isiltasuna guztia biltzen hasi zenean, kolpetxo bat entzun nuen. Leuna, erritmikoa, mailu txiki bat balitz bezala. Tok-tok-tok. Malguki baten moduan zutitu nintzen. Argia piztu eta ...

Aitak Dian-6 urdina itsaslabar ondoko zelaigune harritsuan aparkatu zuen. Motorra itzali eta asperen egin zuen pozik. Oraindik oroitzen dut kotxea gelditu aurreko dardarizoa, beti “kalatzen” zitzaion erabat itzali aurretik. Kotxearen kulpa omen zen, kotxe frantsesak horrelakoak ziren; bat ere ez fidagarriak. Kotxe alemaniarrek berriz, horiek ez zuten hutsik egiten, baina garestiak ziren. Kotxeko atea ...

Urtero, azaroa iristean, nahi gabe etortzen zait burura. Hilabete berezia da niretzat. Ez egutegiak horrela esaten zuelako, aidean zerbait aldatzen delako baizik: hosto lehorren hotsa, egun labur horiek, tarteka gaztaina usaina giroan. Bulegoa, kafea, egitasmoak eta isiluneak partekatzen genituen garai hartako aroma, berak bere planak zuhurtziaz eta gogoberotasunez kontatzen zizkidenakoak. Gaur bere urtebetetzea da. Badakit egutegiari ...

Udazkenero. Mendiak kez eta kobrez janzten direnean, gaztaina-biltzailea agertzen omen da. Inork ez daki nondik datorren; ez eta nora doan zuhaitzak biluzik geratzen direnean. Petatxatutako zaku bat eta makulua ez den makulu batekin iristen da. Haritz-adar bat da, eta txapela beltz bat. Inguruko teilatuek igaro dituzten negu adina iraun dion txapela. Astiro doa, lasai, poliki, besteok ...

Azaroan ez dira postalak iristen. Euria bakarrik tarteka; inork zeharkatu baino lehen bideak ezabatzen dituen idazkera likido hori. Azaroa iritsi ahala etxeko postontzian begiratzen dut. Ez ezeren zain, ohituragatik bakarrik. Agian, urte batzuetan, zure postal bat jasotzen nuela imajinatu nuelako, zauden tokitik zaudela idatzitako postala. Ez zintudan asko bizi izan. Urte batzuk. Plazako zumarrak hosto guztiak ...

Munduan badira gutxienez bi pertsona mota: alde batetik zu, eta bestetik besteak. Baina ez duzue inoiz topo egingo. Hori uste zuen Ferminek, goizero komuneko ispiluan bere buruari begira espezie goren bateko partaide dela sinistuta: berea. Besteak, beste guztiak ziren: intermitentea erabiltzen ez dakitenak, ogia erosteko ilaran tranpak egiten dituztenak, “eskerrik” esaten zutenak… Fermin espezie horretako jendeaz inguratuta ...

Maialenek arratsalde hartan mahaian zabalduta zegoen irinetan hatzarekin izarrak marrazten ari zela oroitu zuen: “magiarik ez dutenek esan ohi dizute zer egin zurearekin”. Ez, ez ziren izar prefektuak: punta luzeago bat, beste bat okertuta, bestea maukarekin ia ezabatuta. Baina punta guztiek zuten bere distira, berak bakarrik ikusten bazuen ere. Ama pasa zen bere atzetik. -Hasi al ...

Ez dakit noiz hasi zen denbora hain agudo korrika. Batzuetan pentsatzen dut arrazoirik gabe barrez hasi ginen hartan hasi zela, guztia eusten zuen begirada hartan. Dena kabitzen zen gela txiki hartan: ohea, bi katilu eta egin ez genuen promesa hartan; ez genuen esan dagoeneko gertatzen ari zelako. Ordutik denbora asko pasa da, eta oraindik sinestezina ...

Maleta begiratzen du. Irekita dauka ohe gainean. Barruko oihala gris eta zirpildua dago. Urteak dira irekitzen ez duela. Iristen edo badoan goizaldearen itxura osoa du. Ez dago txartelik, ez dago jomugarik, ez dago maparik; gauza bakarra dago bere buruan, isilik eta setati: joan beharra. Poliki dabil gelan gora eta behera aurkituko ez duen erantzun baten bila. ...