Gidoigilea eta sortzailea
“Izugarri kostatu zait, izugarri, baina azkenean konbentzitu ditut seme-alabak Olentzero existitzen dela, eta ni naizela.
Ni naiz Olentzero, opariak dakarzkizuena. Atzoko, gaurko eta biharkoak…
Gabon, zintzoegiak ez izan!”
“Integrazio hitzaz ahoa betetzen duten asko desinegratuko nituzke nik laser izpidun starwarseko ezpata banu. Baina ez daukat, eta hain daude integratuta horiek hobe dudala isilik egotea; bestela agian ni desintegratuko naute; beraiek badaukate starwarseko laser izpidun ezpata!”
Beti bezala, abisatu gabe, nekatuen nagoen egunean, bezperan lo beranduen hartu dudanean, ahulago nagoenean, edo tristeegi, baina horrek ez du axola... derrepentean, morroia agertu eta hitzak idazten hasten da, guztiak elkarren artean lotuta, elkarri lotuta; ez dakit nondik irteten den baina beti irtetetan da, edo agertzen den, edo azaltzen den, zera hori bere aurpegi latzarekin ...
-Zatoz, egin dezagun tunel bat ihes egiteko, yogurra jateko erabili dudan goilaratxoa daukat! -Seguro zaude? -Gau osoan zulatzen badugu Zelanda Berrian agertuko gara, etxeko mapamundian ikusi dut!
Egin ez ditudan maletak, egin ez ditudan bidaiak. Irakurri ez ditudan liburuak, idatzi ez ditudan gutunak. Bisitatu ez ditudan museoak, ikusi ez ditudan artelanak. Gozatu ez ditudan filmak, dastatu ez ditudan gutiziak. Ezagutu ez ditudan lagunak eta ahaztu ditudanak. Gorde dudan maitasuna eta irentsitako malkoak. Egin ahal izan dudan guzti hori eta egin ez dudan hori guztia ere badira nire parte bat. Ni hori ...
Gauak luze jo zuen, luzeegi, astuna, neketsua. Begiak bildu nahi eta ezin hori ezagutzen duzue, ezta? Horixe gertatu zitzaidan. Hantxe nengoen ni, lo egin nahian. Alde batera. Bestera. Buruz gora. Buruz behera. Esnea edan. Ehun flexio… ondo da, hogei bat… gorputza nekatzea komeni izaten da… alperrik. Bat batean hots arraro bat. Marmarra entzun nuen ohe ...
Bai, banoa nire bakarrizketarekin… nire barne bakarrizketa publikoa! Txepela dela esango duzue, barregarriegia, ez dela egia, handik kopiatu dudala, irrigarria dela baina ez duela barrerik eragiten, ederregia delako egia esan, zerbait ederregia izan ahalko balitz bezala, eta ederra den hori orduan zatarra balitz bezala. Baina jakina, ederra den hori ezinezkoa delako da zatarra, baina bada, posible ...
“Liburu bat izan nahi nuen, baina orrialde baten moduan biziz parrafo soil batean bilakatu naiz. Hitz soil bat izatera mugatu izan banintz seguru esaldi borobila izango nintzela gaur egun! Letra arraioak!”
Ixabel etxetik goiz irten eta aintzirako ontziralekuan esertzen da eguneroko ibilalditxoaren ondoren. Eta hantxe egoten da haizeak uretan marrazten dituen bideei begira. Urteak eta urteak gauza bera egiten Ximon joan zenetik. Lehen Ximonek egiten zuena orain berak egiten du. Ximonek itsaso txikia deitzen zion etxe ondoko aintzirari. Ximonek esaten omen zuen egunero egunero haizeak bide berdinak marrazten zituela ...
Ostiralero parkeko banku berdinean esertzen zela esan zidan Doloresek, haritza zaharraren parean. Urteko ostiral guztietan gauza berdina egiten zuela. Liburu batekin hantxe eseri. Irakurri. Ahaztu. Negu, udaberri, uda eta udazken. Iazko udazkenean lorazain berria hasi omen zen parkean. Hasieran ez omen zuen ikusten, entzun egiten zuen. Bere haizegailuarekin ibiltzen omen zen parke osoan zehar hostoei putz ...
Xegun Altolagirre naiz, gidoilaria eta sortzailea. Zinea, telebista, istorioak, ekitaldiak… hitzak irudi eta irudiak hitz. Web orri honetan nire berri izango duzue… azken lanak, burutazioak… Gusto baduzue, ongi etorri!